2019 йил апрель сонида
Оиладаги зўравонлик: занжирларни узиш фурсати
09.01.2019

Руҳшуносларнинг фикрича, бир марта қўл кўтардими, бу ҳолат яна такрорланиш эҳтимоли юқори. Зўравонликка имкон бериш керак эмас. Калтак ва ҳақоратлардан азият чекаётган аёл «Сабр қил!» эмас, «Биз сенга ёрдам берамиз!» деган гапни эшитгиси келади.

1989 йил. Уч қизнинг тўнғичи Дилбар ширин орзулар билан турмушга чиқди. Бир йил ўтиб қизи Дилшода туғилди. Турмуш ўртоғи қўрс феълли бўлса-да, Дилбар билан қизини кўп хафа қилмас эди. Сўнг қайнона, қайнсингиллар аралашиб, арзимаган баҳона билан эридан калтак ейдиган бўлди. Энг алам қилгани, Дилбарга қўшиб Дилшодани ҳам жазолашадиган бўлишди: гоҳ овқат бермай она-болани оч қолдиришар, гоҳ совуқда юпун ташқарига чиқариб, уйга киргизишмасди. Айби «лалайган, овқатни ширин қилмайсан, уйни тоза тутмайсан» каби иддаолар эди. «Масаллиқ етарли бўлса, овқатни ширин қилишни ёш болаям эплайди» деб эридан роса тепки еди. Уч ёшга тўлиб қолган қизи Дилшода ҳам юрак олдириб қўйган эди. 1993 йилнинг қишида онаси ўзини поезд остига ташлаганини элас-элас хотирлайди.

 


 

Мақоланинг давомини журналимиз саҳифаларида ўқинг.